Hoe een borderline een narcist kwelt

De borderline en de narcist gaan samen als een rivier en water. Ten eerste heeft de narcist een leeg hart en is hij altijd op zoek naar narcistische bevoorrading. Dit kan in de vorm van seks, aandacht, gunsten, vleierij of gewoon pure energie zijn.

De borderline is kinderlijk en bruist van energie. Te veel zelfs. De borderline is zo overweldigd door emoties dat hij of zij mensen zoekt om te helpen zijn of haar innerlijke toestand te reguleren. De borderline denkt ook zwart-wit; hij of zij is snel geneigd mensen te verafgoden, maar ook snel geneigd hen te demoniseren. De borderline weet ook hoe hij of zij zich als onschuldig, hulpeloos slachtoffer moet gedragen, omdat hij of zij weet dat dit steun oplevert.

Dan komt de narcist, die ervan droomt belangrijk te zijn in de wereld. De borderline biedt de ideale, kant-en-klare oplossing in één persoon. De borderline is gebruikt en misbruikt door ex-vrienden en ex-geliefden. De borderline is hulpeloos tegenover zijn of haar emotionele ontregeling. Hij of zij heeft een anker nodig, een rots om zich aan vast te houden in de woeste storm van hun innerlijke chaos.

Dit alles raakt aan de grootsheid van de narcist en activeert zijn of haar redderscomplex. De borderline is meestal ook erg seksueel en aantrekkelijk, zodat de narcist zich belangrijk en nodig kan voelen en tegelijkertijd regelmatig seks kan hebben, samen met de ego-boost van het hebben van een aantrekkelijke partner. Dus de narcist en de borderline slepen elkaar mee in een gedeelde fantasiewereld, die wordt gevoed door illusie, grootsheid en projectie.

Zoals bij alle mooie fantasieën, komt de schaduwkant onvermijdelijk weer bovendrijven. De borderline schommelt tussen het idealiseren en demoniseren van de narcist. De borderline oordeelt over de narcist, wijst op hun gebreken, uit zijn of haar teleurstelling, negeert hen, trekt zich terug en raast tegen hen. Elk teken dat de narcist afstandelijk en geheimzinnig is, of niet past in het reddersbeeld van de borderline, zal de narcist genadeloos straffen. Er zit geen logica in deze waanzin. De borderline verandert van stemming als het weer, en elke verandering brengt pijnlijke gevolgen met zich mee voor de narcist.

Om zijn (of haar) eigenwaarde te reguleren, maakt de borderline ook gebruik van het andere geslacht. Hij houdt exen en potentiële geliefden in zijn omgeving, zowel voor emotionele eigenwaarde als om de narcist jaloers te maken en hem te manipuleren zodat hij zich gedraagt zoals de borderline dat wil. Dit soort triangulatie daagt geleidelijk de grootsheid van de narcist uit en zorgt ervoor dat hij aan zijn eigenwaarde gaat twijfelen. De borderline zegt dat zijn of haar ex het beter deed, of de borderline niet op dezelfde manier lastig viel als de narcist.

Met behulp van triangulatie en de cyclus van idealisering/afwaardering kwelt de borderline de narcist tot het punt van instorting, waarna de narcist uiteindelijk de borderline afdankt. De narcist duikt dan onder om de draad weer op te pakken en zijn of haar grandioze valse zelf weer in ere te herstellen.